Jest bankrutem. Jego reputacja legła w gruzach. Został zmuszony do opuszczenia swojej modnej siedziby. A jednak praca dla Lehman Brothers - czy raczej tego, co z niego pozostało - jest dziś jedną z najlepszych ofert pracy na Wall Street.

Upadły bank inwestycyjny Lehman Brothers postrzegany jest jako stosunkowo bezpieczne miejsce dla finansistów, którzy w ostatnich miesiącach potracili pracę.

– Jesteśmy zalewani podaniami o pracę – mówi Bryan Marsal, który jest obecnie szefem Lehman Brothers.

Jest bankrutem. Jego reputacja legła w gruzach. Został zmuszony do opuszczenia swojej modnej siedziby. A jednak praca dla Lehman Brothers – czy raczej tego, co z niego pozostało – jest dziś jedną z najlepszych ofert pracy na Wall Street.

Wszystko dlatego, że Lehman, choć po sprzedaży wielu swoich interesów Barclays i Nomura jest dziś cieniem dawnej potęgi, to wciąż zachował szerokie spektrum aktywów.

Siedziba Lehman Brothers w Nowym Jorku Foto: Wikipedia

Ma około siedmiu miliardów dolarów w gotówce i ponad 1,4 tys. prywatnych inwestycji wartych 12,3 miliarda dolarów.
Do tego dochodzi jeszcze około 500 tys. kontraktów pochodnych zawartych z czterema tysiącami partnerów transakcyjnych, wartych około 24 miliardów dolarów.

Na razie więc Lehman postrzegany jest jako stosunkowo bezpieczne miejsce dla zastępów finansistów, którzy w ostatnich miesiącach potracili pracę.
Znalazło się nawet miejsce, gdzie były prezes Lehmana, Richard Fuld, może dyskretnie zawiesić swój kapelusz.

– Jesteśmy zalewani podaniami o pracę – mówi Bryan Marsal, ekspert od restrukturyzacji, który jest obecnie prezesem Lehmana. Życiorysy przysyłają nawet ludzie związani z tak słynnymi markami jak Bank of America, Citigroup i Morgan Stanley.
– Czasy są ciężkie i wielu dobrych ludzi szuka pracy – mówi.


Kosztowne sprzątanie po bankrucie


Płace nie są zawrotne, jeżeli się je porówna do poprzednich standardów. Są jednak ukryte korzyści.
Posprzątanie w firmie może zająć dwa lata. Taka perspektywa jeżeli chodzi o bezpieczeństwo zatrudnienia, to dziś na Wall Street rarytas.

Zadanie posprzątania po tym bałaganie przypadło nowojorskiej firmie restrukturyzacyjnej Alvarez & Marsal, której Marsal jest współzałożycielem.
Nad sprawą pracuje 150 pełnoetatowych pracowników. Mają przede wszystkim sprzedać pozostałe aktywa Lehmana i pozwolić odzyskać kredytodawcom, którym Lehman Brothers jest winny ponad 150 miliardów dolarów, tyle pieniędzy, ile to możliwe.

Marsal mówi, ze chce zakończyć sprawę w 18 do 24 miesięcy, ale niektórzy eksperci od restrukturyzacji mówią, że to bardzo napięty kalendarz.
Alvarez & Marsal zwietrzył swoją wielką szansę, gdy we wrześniu 2008 rada nadzorcza Lehmana mianowała go administratorem budynku upadłej firmy.
By wykonać tę misję firma zatrzymała 130 pracowników Lehmana, biorąc ich na swoje utrzymanie.
Później przyjęła z powrotem jeszcze 200 i cały czas zatrudnia, by sprostać takim wyzwaniom jak derywaty i inwestycje w nieruchomości.

Były Lehman Brothers Holdings Inc. Chief Executive Richard S. Fuld Jr. Foto: AP

Za kulisami kryje się Fuld, były prezes firmy, którego powszechnie obwiniano za upadek Lehmana w połowie września 2008 roku.
Choć Fuld od 1 stycznia 2009 nie pobiera pensji i zwrócił służbowego czarnego mercedesa, Lehman zgodził się mu zostawić biuro w budynku firmy. Jest tuż koło gabinetu Marsala, a ten nie kryje, że konsultuje się z Fuldem kilka razy w tygodniu.

– Poprosiliśmy go by został, jeżeli nie ma nic lepszego do roboty – mówi Marsal.
– Jest bardzo pomocny, jeżeli chodzi o pytania związane z aktywami Lehmana – dodaje.

Co na to Fuld? Przez swoją rzeczniczkę Fuld odmówił komentarza.


Bez kwiatów i prywatnego kucharza


Rozmontowywanie Lehmana to kosztowny proces.
Koszty z tym związane wynoszą około 30 milionów dolarów miesięcznie, nie licząc wynagrodzenia dla prawników i doradców pracujących przy sprawie.
Pracownicy otrzymują pensję i niewielką premię, znaną jako „pocałunek”, mówi Marsal.
Ma ich ona skłonić do pozostania w miejscu, którego perspektywa istnienia jest ograniczona.

Dla Alvarez & Marsal to bardzo lukratywny kontrakt. Jej czołowi pracownicy otrzymują od 500 do 850 dolarów za godzinę pracy nad sprawą.
Firma zostanie też sowicie wynagrodzona, jeżeli uda się jej odzyskać pieniądze wierzycieli.
Pomimo że ostateczny koniec Lehmana jest przesądzony, specjaliści od rekrutacji nie dziwią się, że upadły bank inwestycyjny jest atrakcyjnym miejscem pracy.

– To dobrze płatna praca w okresie jednego z najgorszych kryzysów na rynku zatrudnienia w historii – mówi Skiddy von Stade, założyciel nowojorskiej firmy rekrutacyjnej F.S. von Stade & Associates.
– Sprzedając aktywa Lehmana pracownicy będą mieli szansę zademonstrować swoje silne strony i umiejętności – być może nawet samym nabywcom tych papierów wartościowych i inwestycji.

Marsal mówi, że wynagrodzenia są porównywalne z podobnymi posadami na Wall Street, choć znacznie niższe, niż były w Lehmanie.
On i jego zespół są „bardzo, bardzo ostrożni”, jeżeli chodzi o wydatki firmy.
– Problem w Lehmanie polegał w dużej mierze na wielkości pensji i oczekiwaniach dotyczących premii – mówi.

Luksusy w jakich pławiło się byłe kierownictwo Lehmana odeszły do przeszłości.
Fuld i jego najbliżsi współpracownicy zasiadali na 31 piętrze byłej siedziby Lehmana, nowoczesnego, granitowo-stalowego budynku przy Times Square.
Barclays kupił to miejsce i przejął, więc centrum dowodzenia Lehmana znajduje się w niepozornym biurze na 45 piętrze budynku Time Life, który długo służył jako powierzchnia zapasowa banku.

Marsal i jego zespół muszą sobie radzić bez cotygodniowych dostaw świeżych kwiatów i ciepłych mufinów czekoladowych co piątek.
Nie ma też już osobnej jadalni, gdzie prywatny szef kuchni przygotowywał posiłki dla kierownictwa.
Zamiast tego Marsal i jego drużyna żywią się w pobliskiej kafeterii Time Inc.


Doświadczenie, które może się przydać


W nowej, postawionej nieco na głowie, rzeczywistości Lehmana trwa karuzela stanowisk. Znalazł się na niej m.in. Henry Klein, który pracował w banku przez dziewięć lat i nadzorował portfel inwestycyjny w Indiach z nowojorskiego biura firmy.
Kiedy Lehman upadł, Klein został przetransferowany do Barclays, ale jak mówi, nie miał tam zbyt wiele do roboty.
– Byłem w Barclays, ale moje aktywa były w Lehmanie – mówi Klein, który opuścił Barclays w połowie listopada i zwrócił się do Alvarez & Marsal.
Dziś jest z powrotem i nadzoruje dokładnie te same aktywa, którymi zarządzał w Lehmanie.

Lehman Brothers zalany ofertami pracy Foto: REUTERS / SHANNON STAPLETON

Czterdziestosześcioletni Klein koncentruje się obecnie na niewielkiej, wartej 36 milionów dolarów inwestycji nieruchomościowej w Hyderabadzie, dużym mieście w południowych Indiach. Lehman może dalej wspierać tę transakcję, ale może też zostać zmuszony do wycofania się z jej finansowania.
– To trudna decyzja. Nie mamy wiele czasu – mówi Klein.

Z innymi problemami mierzy się trzydziestodziewięcioletni Luc Faucheaux, który zarządza w zbankrutowanej firmie pionem swapów na stopy procentowe i innych kontraktów terminowych na instrument dłużne.
– Zawsze chciałem tę robotę. Trzeba uważać, o czym się marzy, bo można to dostać – śmieje się były pracownik Lehmana, który mówi, że w byłej firmie zajmował mniej eksponowane stanowisko.
– Spójrzmy prawdzie w oczy, dodaje, biorąc pod uwagę kondycję świata, w którym żyjemy, to że pracuję przy największym bankructwie w historii może mi dać umiejętności, które w najbliższej przyszłości będą bardzo cenne.


Obrazy i odrzutowce na sprzedaż


Zamiast natychmiast sprzedawać aktywa na pogrążonym w kryzysie rynku, Alvarez & Marsal woli utrzymywać i zarządzać znaczną częścią inwestycji Lehmana.

W ubiegłym miesiącu Alvarez & Marsal zdecydował się zatrzymać 49-procentowy udział w firmie zarządzającej Neuberger Investment Management, sprzedając bilans zarządowi Neubergera.
Podobnie postąpiono z Lehman Brothers Merchant Bank, flagową firmą private-equity banku.

Lehman ma również bezpośrednie udziały w ponad stu prywatnych firmach, kupione w większości w czasie ostatniego boomu. Dotyczy to między innymi takich spółek jak First Data Corp i teksański koncern użyteczności publicznej TXU.

Jak dotąd Lehman ponad dwukrotnie zwiększył swoje rezerwy gotówkowe, do siedmiu miliardów z 3,3 miliarda dolarów, częściowo dzięki sprzedaży swojej siedziby Barclays. Pozyskuje również pieniądze ze sprzedaży potężnej kolekcji dzieł sztuki, wycenianej na około 30 milionów dolarów. Niektóre zdjęcia i obrazy wciąż zdobią korytarze w siedzibach Barclays i Neuberger.

I wreszcie jest jeszcze flotylla korporacyjnych odrzutowców, warta 164 miliony dolarów. Lehman sprzedał już sześć z nich, podobnie jak udział w firmie lotniczej NetJets za 53 miliony dolarów.
Do wzięcia sześć kolejnych samolotów, w tym Boeing 767 i helikopter Sikorsky.
Niektóre z tych odrzutowców Lehman traktował jako inwestycje a jedynie cztery były kiedykolwiek używane w celach korporacyjnych, mówi rzeczniczka Lehmana.

– Flota została uziemiona. Nikt nie lata tymi samolotami i nikt nie korzysta z helikoptera –zapewniał w zeszłym miesiącu sędziego upadłościowego Marsal.


Peter Lattman

„Dziennik Finansowy“, 02.02.2009

http://www.dziennik.pl/gospodarka/article310292/Le-hman_Brothers_zalany_ofertami_pracy.html